głód
to
ostatnie
co we mnie zostanie
wiem to już
głód
mnie budzi
głód
mnie napędza
głód
mnie karmi
głód
ze mną walczy
w miarę jak zwalnia bicie ludzkiego serca
przyspiesza do biegu odgłos nieludzkich kroków
głód
ze mną przegrywa
ja przegrałam
z nim
wracam w ramiona Mary Elizabeth
szybciej niż wraca oddech mojej ofiary
i wszystkie chwile później
są zwyczajnie proste
rozmowa poprzez czas i kontynent
aby urzeczywistnić bardzo zwyczajne plany
spotkanie z księciem żmij
szaleńczy skok nad mostem
pędzącym samochodem
opowieść o kradzieży
i równie zuchwała kradzież
szaleńczy skok do lodowatej wody
z pędzącego samochodu
i rozbrajająco chłopięcy uśmiech
tak pełne życia
jak co najwyżej
jedna kropli krwi
Dodaj komentarz